Bu 1976 model bir Triumph TR6.
Altı silindirli, 150 beygir gücünde.
Bir başka sert köşeli, Britanyalı bulldog spor arabası.
Rengi Tahiti Mavisi.
1970'lerde "Tahiti" kelimesi hemen her yere dâhil ediliyordu.
70'li yıllarda İngilizler
Tahiti'ye gidince görecekleri mavinin bu olduğunu düşünüyorlardı sanırım.
- Alo? - Selam.
Selam, ne haber?
- Hayattayım. - Çay içelim mi?
Sen çay sevmezsin ama ben çay içerim, sen kahve.
- Lütfen, bir şey yapmalıyım. - Tamam.
Merhaba, ben Jerry Seinfeld, Comedians in Cars Getting Coffee'yi izliyorsunuz.
Bugünkü konuklarım Colin Quinn ve Mario Joyner.
İki iyi arkadaş, harika komedyenler
ve takılma sanatının ustaları.
Ne haber?
İşte burası.
Bayıldım. Çok şık.
- Kahve içelim mi? - Olur.
Tamam, gidelim.
Acura reklamındaki ceket değil mi bu?
Öyle.
Bu harika. Bütün olay panelde.
Tüm bu ısıtma ve havalandırma dalgasının
kesinlikle anlamsız olması hoşuma gidiyor.
"Isı, çek, azami."
"Hava, çek, buz çöz."
"Bir, iki araba."
İstesen daha kafa karıştırıcı yapamazsın.
En harikası.
Brooklyn'de harika bir yere gidiyoruz.
Çocukluğumda iki sokak ötede otururdum
ve ölmek istemiyorsan Red Hook'a gitmezdin.
Bu gençlerin Brooklyn'e ne yaptığına inanamayacaksın.
- Gençler derken... - 40'larında insanlar.
Yatırım bankacıları, emlak spekülatörleri
"1990'larda kurbanlık koyun olarak birkaç genci oraya atalım" dediler.
"Onlar katledildikten sonra mülkleri satın alırız."
Gazeteyi gördün mü?
Yukarı Doğu Yakası'nda bir Çin yemeği teslimatçısı hakkında haber vardı.
- Hayır. - Gazete alıyor musun?
Evet, kusura bakma 5.30'da kalkmıyorum.
Deniz piyadesi değilim.
- Çin yemeği teslimatçılığı yaptım. - Vay.
Ama tabii, dikkatli olmak lazımdı, çünkü o bisikleti pedallarken
çocuklar peşine takılırdı.
13 yaşındayız, onda para var, yakalayalım.
Duyduğun en harika şey değil mi?
Cidden, orada diyet kola varsa...
- Pepsi'yse çıkar giderim. - Anladım.
Red Hook sitesine yürürüm.
Brooklyn'e geri taşınmayı düşündün mü?
Evet.
Hep merkezde yaşamayı düşündüm.
Ne zaman aklıma gelse şöyle diyordum,
"Buradan çıkmak için hayatları boyunca didinmiş olan büyükbabamlar ne derdi?"
Yapamadım.
- Buranın kıyıya cephesi vardı. - Şimdi düzenliyorlar.
Burası iş yeriydi.
Şimdi burayı insanlar koşabilsin, puset itebilsinler diye düzenliyorlar.
Ama binlerce iş vardı.
Doğru.
Şimdi düzenliyorlar. İş yerlerini dert etme.
İşte geldik, Fort Defiance.
Jack Lemmon park yerim.
Jack Lemmon her filmde nasıl park ederdi?
Sokakta tur attığını hiç görmezsin.
Yeni Brooklyn'e hoş geldin.
Belli oldu, burada diyet kola yok.
Gazoz bile olmadığından eminim.
"Sizin için doğal maden suyumuz var."
Ben Amerikano alayım lütfen.
Gazoz var mı?
Zencefilli gazozumuz var.
Diyet kola nasıl?
Dünyanın en iyi şeyi.
- Hadi, buyur. - Sen buyur.
Hadi. Elinden geleni yap.
"Buyur" demek için New York'lu olman lazım.
O espriyi yapıyorum.
"Hayat kısa diyorlar. Ben fazla uzun diyorum."
Doğruluk payı var. Hayat böyle mi son buluyor sence?
Şöyle deyip gidiyor musun?
"Bana bu kadar yeter."
Vaktim geldiğinde öyle hissedeceğim.
- Evet. - Şimdiden öyle hissediyorum.
Çocuklar insana bunu yapıyor.
- Seni ayakta mı tutuyor? - İzleyecek bir şey.
Söylesene, onun dışında her şey akıllara durgunluk verecek kadar
tekrardan ibaret değil mi?
Herkes Downton Abbey iyi diyor.
Ben görmedim ama...
Paul Newman.
Kanserli çocuklar için kurduğu kamp var ya?
Evet.
Bir program yapıyorlar.
Hollywood ünlüleri oraya gidiyor.
Bana dedi ki...
Açık konuşayım. Benim fikrim değildi.
O düşünmüş.
"Gelip yanında duracağım" dedi.
"Bana dönüp 'Merhaba, Newman' diyeceksin."
Salon yıkıldı.
Ben hiç...
Bunun komik olacağı aklıma gelmemişti.
Onunla bunu yaptım.
- Harika. - Güzeldi. Evet, harikaydı.
Huzur içinde yatsın.
Çok teşekkürler.
Çaya geçmek ister misin?
- Yoksa... - Evet, çay çok iyi olur.
- Sağ ol. - Şuna bak.
Bir gün tekrar buraya geliriz.
Ne güzel sohbet ediyorduk.
Şimdi Mario gelip ortamı bozacak.
Merhaba.
- Nasılsın? - Dün gece şovun nasıldı?
- Müthiş. - Tepkiye bayıldın, değil mi?
"Dün gece şovun nasıldı?" diyorum. "Müthiş."
- Ben hep rahatım. - Öylesin.
Bu kadar rahat olmama gıcıksın. Öfke, mizahına iyi gelmeyebilir.
- Orada seninle ayrılıyoruz. - Huysuzluk, evet.
Ne fark eder? Sadece başka bir form.
Biri kolonya, öteki parfüm.
İki yumurta, nasıl olursa.
- Buyur buradan yak. - Sen seç.
"Katı" demeye zorlanıyorum. Kusura bakma.
- Ne? Seksi mi geliyor? - Biraz, evet.
- Rahatsız ediyor. - Sarısı sulu olmasın.
Kadın garsona "Katı olsun" demek istemiyorum.
Restoranda söylemek istemiyorum.
Viagra yutunca söylerim.
Aşçıya öyle seslenecek.
Böyle bir şey artık hiçbir yerde olmuyor, değil mi?
Garsonun aşçıya seslenmesi.
- Waffle House'ta oluyor. - Öyle mi?
Waffle House'larda sigaranın yasaklanması çok acıklı oldu.
Ne demek istiyorsun?
Sigara yasaklanınca Waffle House'ta sigara içmez oldular.
Sigara içilen son yerdi.
En eğlenceli mekândı.
Waffle'da o sigara kokusu lazım.
- Orası böyleydi. - Tarifin parçası, değil mi?
Bizi işimizden edeceksin.
Evet, biraz nikotin lazım.
- Azıcık. - Azıcık.
Niko-cuk.
Günde üç restoranda gidiyorum, cumaları tatlı da yiyince dört.
Cumaları tatlıcıya gidiyorum.
- Cuma tatlısı geleneğin var yani. - Evet, gelenek.
Diğer günler tatlı yemiyor musun?
Yiyorum ama geleneksel değil.
- Çay içiyor musun? - Evet.
- Çay nasıl, Colin? - Gayet iyi.
Her zamankinden iyi mi?
- Her zamanki nasıl ki? - Söylemek hoşuma gitmese de evet.
Sevgili mahallesine el koyan Brooklyn hipsterlarına karşı
kibirli ve önyargılı olmayı seviyor.
Ama biliyor musunuz?
Buraya kendilerine özgü güçlü değerler kattılar.
Brooklyn hipsterları da kim?
- Burada gördüklerin. - Peki.
Gerçekten hipsterlarsa nasıl bu kadar çok olabilirler?
Burası VIP kulübü gibi.
Kulüpte 100 kişi vardır, VIP salonunda 1000.
Evet.
- Hep bu espriyi yaptırmaya çalışıyorsun. - Hiç görmedim.
İlginç bir hikâye, ama espri ne?
Gördün mü? Al işte. Daha espri yok bile.
Sadece espriye dönüştürmem gereken bir hikâye.
Benim sık kullandığım otobüse bir adam bindi.
Otobüse binen çocuklar "Bozuk parası olan var mı?" dediler.
Kadının biri çantasında bozuk para aradı.
Yanında oturan düğmeleri ilikli bir adam vardı.
"Ne aptalca bir şey" dedi.
"O çocukların yanında çantanızı açıyorsunuz.
Paranız olduğunu görecekler, otobüsten inmenizi bekleyip
başınıza vurup paranızı alacaklar."
Çok nazikti, neredeyse bir papaz gibiydi.
- Kadın da kabul etti. - Kabul etti.
Adam nasihate devam etti,
"Evet, çok aptalcaydı.
Ben asla böyle bir şey yapmam. Cahillik işte."
Otobüsteki herkes...
Kimse bir şey demedi. Kadın rahatsız oldu. "Peki, bayım" dedi.
"Sizi anladım."
Adam "Anladınız demek!" dedi.
Olamaz.
"Şuna bakın. Ben yardım etmeye çalışıyorum."
Bir anda tartışmaya başladılar.
Hayır!
Adam kadına dönüp "Kapa çeneni..." dedi.
"Ağzına vuracağım şimdi. Sus" diye tehdit etti.
Sonunda karşılarındaki siyahi genç oturduğu yerde doğrulup
"Dostum, kadını rahat bırak" dedi.
"Rahat bırakmak mı? Onun suratını dağıtacağım, seni de vuracağım" dedi.
Bütün otobüs sessizleşti.
Orada oturuyordum. "Adam silahlı" dedim.
Biri silahlı olduğunu söyledi mi inanacaksın.
Beriki doğruldu, ceketini açıp "Ben de seni vururum" dedi.
Adam donakaldı. "Beni vurman gerekecek" dedi.
"Vururum o zaman."
Derken otobüs durdu
ve delikanlı adamın üstüne atlayıp onu dövmeye başladı.
Yere yıktı. Otobüs durdu.
Acil durum penceresi var ya? İşe yarıyor.
Millet onları açıp dışarı atladı.
Ben orta kapıdaydım.
Son çıkanlardan biriydim ve dışarıyı gözlüyordum.
Adam ötekini döve döve bayılttı.
Yere serildi.
Adamın silahı var mı diye baktı.
"Silahı yokmuş ki" dedi.
Bu arada otobüstekiler dışarı çıkmış tezahürat ediyordu,
"Evet! Döv onu!"
Silahı yoktu. Diğer adam kaçtı.
Otobüs şoförü "Gidip olanları anlatalım" dedi.
Adam kendine geldi.
Uyandı ve... Başında koca bir şiş vardı, kanıyordu.
"Ne oldu? Adam nerede? Bana saldırdı" dedi.
Herkes şöyle cevap verdi, "Saldırdı mı?"
İşte hikâye bu.
Failden mağdura dönüşmesi çok komik.
Nazik, bilge amcadan hıyarın tekine, oradan mağdura...
- Doğru. - Hepsi oldu.
Süper tarafı da bu.
Siyahların yaşadığı mahalle otobüslerinde böyle şeyler çok oluyor.
Aman yarabbi.
- Çok şey oluyor. - Çılgınlık.
Bir zevkti.
Öyle biri olmak hoşuma gitmez, ama olacağım.
İnsanlar 1970'lerde olanları anlamıyor.
Buradan kaçmaları boşuna değildi.
Ama öte yandan o tadı da özlüyorsun.
Taksi Şoförü günlerini romantikleştirmek kolay.
Hepimiz vahşi ve ürkütücü olduğunu biliyoruz. Times Meydanı'nda yürünmüyordu.
Hangisi daha iyi, ruh ezici Disney ortamı mı
yoksa resmen canının tehdit altında olması mı?
İnsanın en felsefi sorunlarından biri bu.
Hangisi daha iyi, ruhunun ezilmesi mi, bıçakla tehdit edilmek mi?
Yoksa kan akıtmak mı?
Altyazı çevirmeni: Selen Akhuy